Tijd!

Kwart over elf? Kwart over elf, ja! Dat wordt weer rennen om op tijd te zijn. Elke keer neem ik me voor om een wekkertje te zetten als ik ga tekenen of schrijven. Kloktijd vind ik na 41 jaar nog altijd ‘lastig’ om mee om te gaan. Met grote regelmaat bel ik dus een vriendin waarvan ik weet dat ze altijd stipt op tijd is, tenzij ze beland is in een dramatisch scenario van Steven Spielberg, om mijn jongste van zeven van het schoolplein te plukken. Ik kom dan met het zweet op mijn rug van het fietsen het schoolplein opgerend. Mijn vriendin kijkt me glimlachend en hoofdschuddend aan.

Vervolgens laat Aron, mijn zoontje, mij meestal weten dat hij met een vriendje mee naar huis gaat om te spelen. En dus sjees ik, na een dikke knuffel, weer naar huis om te verzinken in dat waarmee ik bezig was. Tegen half zes bel ik bij het vriendje aan om mijn zoontje op te halen. Half zes is dan weer een kwartier later dan was afgesproken. Enfin, aan mijn beleving van tijd valt dus nog genoeg te verbeteren.
Okay, ik heb dus nog een kwartier om bij de kapper te komen; toilet bezoek, tas pakken. Waar de f* is mijn portemonnee? Als ik mijn sleutel nu maar wel kan vinden. Om tien over half twaalf ben ik bij de kapper … te laat dus. Het is me weer gelukt om te laat te komen, laat ik ze weten. Dat hadden zij ook al door dus zo’n opmerking moet wel heel irritant zijn. De meiden van de kapsalon glimlachen want wat kunnen ze er anders mee?

Als de verf er in zit en de spiegel mij een beeld van een aangeschoten kaketoe laat zien, stapt een dame de kapsalon binnen. “Sorry, ik ben wat te vroeg.” Wow! Te vroeg? Hoe doet ze dat? Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik ergens te vroeg was. O ja, toch. Ook bij dezelfde kapper. Toen was ik véél te vroeg. Ik beken … ik kwam tien minuten later aan dan ik dacht een afspraak te hebben. Ik was dus aangenaam verrast toen de kapster verbaasd zei: “Wat ben je vroeg?” Ik werd eigenlijk een uur later dan ik meestal een afspraak heb, verwacht en had m’n agenda niet gecheckt. Okay, okay, dat telt dus niet.

Ik droom dus van een wereld waarin tijd niet is uitgevonden en alles in goddelijke flow samenvalt. Heerlijk. Heel vaak gebeurt dat en ‘ervaar’ ik dat ik precies ergens op tijd ben, maar dat heeft meestal niets te maken met kloktijd en afspraken. In mijn wereld is kloktijd een verzinsel van de ‘mind’. Heel functioneel om afspraken te maken en verder … zó echt niet waar. Tijd bestaat niet eens, tenminste niet op het level waar mijn hart ligt. Zoals Tolle zegt er is alleen maar NU en dat ‘weet’ ik.
Ik ervaar het in momenten als mijn ‘mind’ even een ‘break’ neemt en ik door het hele goddelijke spel kan heenkijken. Geen verleden, geen toekomst, geen tijd. Alleen maar nu. Fantastisch! Mind-blowing! Misschien is dat waarom ik kloktijd zo lastig vind; ik ‘weet’ misschien té goed dat het eigenlijk niet bestaat. Hmmm en ik kan er niet omheen …

Goed gekapt spring ik even later weer in de auto. Half drie? Drie uur bij de kapper gezeten? Zo lang!? Nou ja, ik haal mijn schouders op. Wat snap ik nou van tijd? Ik heb dus nog een uur voordat ik op het schoolplein verwacht wordt. Thuisgekomen, geeft het display op de oven half twee aan. Hè? O ja, natuurlijk! Het afgelopen weekend hebben we de tijd een uur teruggezet. Wintertijd. Alleen het klokje in mijn auto doet nog niet mee. Hoezo tijd is echt? Ik hoor mezelf hard op lachen.

www.angeliqueromeijn.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: