Durf je jouw eigen grens op te rekken…

“Werken met een grens is voor mij meer dan het ‘nee’ durven zeggen. Voor mij betekent het net zo hard ook ondervinden wat het mag inhouden volmondig ‘ja’ te zeggen.”

Ik gaf gisteren les in Body & Mind Language. Als thema had ik ‘grenzen’ gekozen. Tot hoever laat je iets toe, komt het onder je huid? Hoe voelt je lichaam daaronder? Kun je verschil ervaren als je iemand, of een situatie dichterbij of juist verder van je af plaatst?

Aangezien elke medaille twee zijden kent vroeg ik na deze opdrachten om grenzen vanuit een breder perspectief te bekijken. Je kunt de ruimte om je heen verkleinen, maar ook groter maken. Mensen minder dichtbij je laten komen, maar tevens het contact of de aanraking meer durven toelaten.
Waar bij de eerste opdracht aangegeven mocht worden tot hoever emand de betrokkene mocht naderen en er duidelijk een grens aangegeven kon worden, werd in de tweede opdracht gevraagd om een verschuiving vanuit de deelnemer zelf.
Durf je jouw eigen grens op te rekken, uit je eigen comfort zone te treden en naar iemand toe te lopen? Te ervaren dat je teveel afstand blijft houden ten opzichte van iemand of een situatie. Misschien vanuit vroegere ervaringen, angst, verdriet of teleurstelling.

Het raakte me te merken wat een andere emotie deze opdracht opriep. Zelf dichterbij komen, je armen en je hart openen, het initiatief nemen om te uiten: “Hier ben ik, ik kom dichter naar je toe, ik durf me te laten zien en aan jou te tonen”.

Grenzen stellen wordt regelmatig eenzijdig beleefd. Ik begrens jou, mezelf of laat me begrenzen. Absoluut een kwaliteit die bruikbaar is in ons leven en aangeeft waar onze tolerantiegrens ligt.
Grenzen stellen kan ook betekenen ‘je grens verleggen’, buiten je kader treden en openstaan voor nieuwe impulsen en uitdagingen.
Net als onze hartslag een op en neer gaande beweging kent, die we ook terugzien in eb en vloed, de zon en de maan en de wisseling van de jaargetijden, kent ons lichaam de samentrekkende beweging (contrection) en de opengaande, loslatende beweging (release). Het een is niet beter dan het ander. Beide zijn mogelijkheden die we als kwaliteit kunnen onderzoeken.

Ons lichaam is een geweldige graadmeter die ons kan vertellen of we meer gewend zijn aan de begrenzing (contrection) of juist aan het willen verleggen van onze mogelijkheden (release).
Door beide facetten te leren gebruiken leert het lichaam de tegenkracht kennen. Zo zal iemand die zich door enthousiasme mee laat slepen baat kunnen hebben bij afbakening en iemand die sterk afbakent juist zijn voordeel kunnen doen met het meer oprekken van zijn tolerantiegrens.

Werken met een grens is voor mij meer dan het ‘nee’ durven zeggen. Voor mij betekent het net zo hard ook ondervinden wat het mag inhouden volmondig ‘ja’ te zeggen.
Juist nu de natuur zijn grens weer verlegd en ons vanuit de winter de lente in voert een mooi moment om bij stil te staan.

Jos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: