Lieve Jesse,

Lieve Jesse,

Oké lief kind, hier zit ik dan. Een boek over kinderen en dan vooral nieuwetijdskinderen met jou als prachtig voorbeeld. Ik weet nog dat ik mijn hele jeugd later zelf kinderen wilde hebben en toen je eenmaal geboren was begreep ik niet meer waarom.

Naarmate je eenmaal ouder werd begon ik daar steeds minder van te begrijpen. Je was een prachtig kind. Vrolijk, enthousiast, druk en ontzettend lief. Toch zijn er tijden geweest dat ik wenste dat je nooit geboren was. En tegelijk zijn er momenten geweest dat ik God op mijn blote knieën dankte dat ik jou heb mogen krijgen. En dat je vooral nog even bij me zou blijven. Nu heb ik boek geschreven over mijn ervaringen met jou. In de hoop dat andere ouders hieruit de kracht putten om verder t gaan met hun kind. Om door de pijn te gaan en weer dankbaar te worden dat dit kind bij hen heeft willen komen.

Ik weet nog goed dat ik voor de eerste keer zwanger was. Vijftien jaar oud en zo eenzaam dat de baby in mijn buik het mooiste was dat me op dat moment kon overkomen. Hoe vaak heb ik niet op de bank gezeten met mijn handen beschermend om jou in mijn buik heen geslagen. Deze zwangerschap kon in die periode in mijn leven geen doorgang vinden, maar ik heb altijd gevoeld dat je dicht bij me gebleven bent. Tot aan het moment dat ik opnieuw zwanger werd van jou.

Ditmaal een andere zwangerschap. Ik was helemaal niet blij. Voelde me dik, onbegrepen en heel ongelukkig. Dit uitte zich in een overgewicht van 24 kilo, een hoge bloeddruk, zwangerschapsvergiftiging en een vroegtijdige bevalling. Drie weken te vroeg om precies te zijn. Nadat ik bij de gynaecoloog wanhopig had verteld dat het de keuze was van of het kind eruit of ik eruit, hebben ze je gehaald.

En daar was je dan. Een blauw hoopje van 37 weken oud met een enorme frons op je voorhoofd die ook nooit meer is weggegaan. Deze frons waarbij de wenkbrauwen zover naar elkaar toe getrokken zijn dat het lijkt alsof ze aan elkaar vastgeplakt zitten, was de uitkomst van een zwangerschap waarin ik niet in staat ben geweest om van je te houden.

Ik heb jou in mijn buik geslagen, uitgescholden en behandeld als een deel van mij dat niet bij mij hoorde. Totale afwijzing van mezelf waarvan jij de dupe geworden bent. Natuurlijk heb ik me in die periode ontzettend schuldig gevoeld. Ik wist wat ik aan het doen was, maar kon het niet stoppen. Ik zat vast in mijn vicieuze cirkel.

Deze tweede zwangerschap was voor mij een nieuwe kans. Een kans om het met jou goed te maken, daar ik het de eerste keer zo ruw onderbroken had. Voordat ik zwanger was van jou ging het al niet goed met me, en mijn hoop was gevestigd op jou. Jij zou het geluk weer in mijn leven brengen, niet wetende dat het zo niet werkt in het leven.

Fragment uit Een moeilijk kind of een kind dat het moeilijk heeft van Sylvia Roosendaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: